Tuesday, March 25, 2014

ගොවියා දිනන දවස

වලවේ ප්‍රදේශයේ ගොවියන් සමූහයක්‌ තමන් වගා කරන කෙසෙල් සහ වීවලට සාධාරණ මිලක්‌ ඉල්ලමින් ඇඹිලිපිටිය නගරයේ උද්ඝෝෂණයක්‌ පැවැත්වූ බවක්‌ දැනගන්නට තිබේ. ඔවුනට වී කිලෝවක්‌ සඳහා ලැබෙන මිල රුපියල් 25 කි. ඇඹුල් කෙසෙල් කිලෝවකට රුපියල් 15 කි. කෝලිකුට්‌ටු කිලෝවකට රුපියල් 45 කි. කොළඹට එන විට සහල් කිලෝවක මිල රුපියල් 60-70 අතර ය. ඇඹුල් කෙසෙල් කිලෝව රුපියල් 60 ක්‌ ය. කෝලිකුට්‌ටු කිලෝවක්‌ රුපියල් 100 ක්‌ ය. බහු ජාතික සමාගම් විසින් ආක්‍රමණය කෙරුණු ලංකාවේ කෙසෙල් වගා ව්‍යාපාරය පටක රෝපිත කෙසෙල්වලින් වැසී යන්නට පටන්ගෙන ඇති මේ සමයෙහි 'සුපර්මාකට්‌වල' මෙන්ම 'පේමන්ට්‌වලද' වැඩි වශයෙන් ඇත්තේ ආනමාලුවල ස්‌වරූපය ඇති කහ පැහැති කෙසෙල් වර්ගයකි. (පටක රෝපිත කෙසෙල් ලෙස හඳුන්වන්නේ ඒවා ය.) මේ නව කෙසෙල් පැතිර යැම නිසා ආනමාලු, කෝලිකුට්‌ටු, ඇඹුල්, පුවාලු, නේත්‍රපලම්, රත් කෙසෙල්, සීනි කෙසෙල් වැනි සාම්ප්‍රදායික කෙසෙල් වර්ග ගොවි බිම්වලින් ඉවත්ව යමින් පවතී, අද සාම්ප්‍රදායික ගස්‌ලබු ඇත්තේම නැත. ගස්‌ලබු වගාකරුවන් වගා කරන්නේ කඩෙන් ඇට මිලට ගෙන වගා කළ හැකි 'රෙඩ්ලේඩි' වැනි ගස්‌ලබු වර්ගයක්‌ පමණි. මේ ගස්‌ලබු ඉතා රසවත් නමුත් ඇට නැත. යළිත් වතාවක්‌ ඒ ගස්‌ලබු වර්ගයම වගා කළ යුතු නම් බීජ කඩෙන්ම ගත යුතුය. සාම්ප්‍රදායික ගස්‌ලබුවලට වැළඳෙන රෝග මේ ගස්‌ලබුවලට වැළඳෙන්නේ නැත. එබැවින් ඒවා වැඩිපුර වගා කිරීමට ගොවීන් තුළ කැමැත්තක්‌ ඇත. එහෙත් නැවත වගාව සඳහා ඇට මිලදී ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය නිසා ගොවි ජනතාව දක්‌කනු ලබන්නේ ඇට ගෙන්වන බහු ජාතික සමාගම් වෙතය. පටක රෝපිත කෙසෙල් වර්ග බොහොමයක තත්ත්වය ද මෙයමය. එම කෙසෙල් පඳුරු දමන විට, එම පඳුරු උදුරා වගා කළ පසු ස්‌වල්ප කලකින් වඳ බසී. එනම් පණු උවදුරට ලක්‌වෙයි. මේ නිසා එම කෙසෙල් පැළ කඩෙන්ම ලබා ගත යුතුය. මේ අනුව කඩෙන් බීජ ලබාගෙන කඩේටම අස්‌වනු විකුණන ක්‍රමයක්‌ වෙත අපි නැඹුරු වෙමින් සිටින්නෙමු. මේ ක්‍රමය තුළ ගොවියා යනු බහුජාතික සමාගමේ කුලීකාරයෙකි. ඔහු සමාගමටත් කඹුරයි' වගා බිමටත් කඹුරයි·

වී ගොවියා යනු සෑම කල්හිම අසාධාරණයට ලක්‌වූ කෙනෙකි. ඔහු වැඩවසම් ක්‍රමය පැවති සිංහල රජ කාලයේදීත් අසාධාරණයට ලක්‌ විය. අර්ධ වැඩවසම් ක්‍රමය පැවැති පසු කාලයේදීත් අසාධාරණයට ලක්‌ විය. එදා ඔහුගේ නිෂ්පාදනය රාජ්‍යය විසින් සූරා කන ලදී. අද ඔහුගේ නිෂ්පාදනය හාල් මුදලාලි නොහොත් වී මෝල් හිමියා විසින් සූරා කනු ලැබෙයි. මෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලය වන්නේ වගා ණය ගෙවා ගැනීමට බැරිව ගොවියා වස බීමය.

රටක නිෂ්පාදන අතිරික්‌තය මිලදී ගැනීමට වැඩපිළිවෙළක්‌ රාජ්‍යය සතුව තිබිය යුතුය. එහෙත් නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය මිස නිපදවන බඩු ඉතිරි වුවහොත් කරන්නේ කුමක්‌ ද යන ප්‍රශ්නයට උත්තරයක්‌ රජයට නැත. මෙය මේ රජයට පමණක්‌ නොව සෑම කල්හිම පැවති සෑම රජයකටම තිබූ ප්‍රශ්නයකි. කිරි ගොවීන් කිරි ලීටර් සිය ගණනින් රැගෙන විත් කාණුවලට හලන හැටි රූපවාහිනියෙන් අපි දැක ඇත්තෙමු. තක්‌කාලි වාරයට ගොවියා තක්‌කාලි කිලෝව විකුණන්නේ රුපියල් 2 ට ය. රාබු අස්‌වැන්න කැබලි කර පොහොර වශයෙන් භාවිතා කරන අවස්‌ථා තිබේ. ගොවියා දිනන දවස උදාවන්නේ මේ ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් ලබා දුන් විට ය.
 Source:Divaina Editorial

'ජනාධිපතිතුමනි' අවධානය යොමු කරන්න සුදු වෑන් රථයකින් පැහැරගත් සැමියා පිළිබඳ තොරතුරක්‌ නැතැයි බිරිඳ දරු දෙදෙනා සමග උපවාසයේ

ප්‍රදීප් ප්‍රසන්න සමරකෝන්, ඡායාරූප - ධර්මසේන වැලිපිටිය

"මගේ මහත්තයා සුදු වෑන් එකකින් පැහැරගෙන ගිහින් මාස පහක්‌ වෙනවා. කියන්න ඕන හැම තැනකටම ගිහින් කිව්වා. ඒත් වැඩක්‌ වුණේ නැති නිසයි මං දරුවෝ දෙන්නත් එක්‌ක මෙතනට ආවේ. අඩුම තරමින් දැන් මේ ගැන ජනාධිපතිතුමාගේ වත් අවධානය යොමු වුණොත් ලොකු දෙයක්‌..." යෑයි මයුරි ඉනෝකා මහත්මිය ඊයේ (24 වැනිදා) කොටුව දුම්රිය ස්‌ථානය ඉදිරිපිටදී පැවසුවාය.

2013 සැප්තැම්බර් මස 02 වැනිදා අනුරාධපුර ප්‍රදේශයේදී සුදු වෑන් රථයකින් පැහැරගෙන ගිය සිය සැමියා වන මධුෂ්ක හරිස්‌ ද සිල්වා ගැන අනුරාධපුර පොලිසියට පැමිණිලි කර ඇතත් ඔවුන් ඒ ගැන ගණන් නොගන්නා බවද මයුරි මහත්මිය කීවාය.

මධුෂ්කගේ නිවුන් දරු දෙදෙනා වන රනුල්‍යා හංසනී හා රනුල හංසික (මාස 04) යන දෙදෙනා ද අතැතිව ඇය කොටුව දුම්රිය ස්‌ථානය ඉදිරිපිට වාඩිවී සිටින ආකාරය දෙස එතැනින් එහා මෙහා යන දහස්‌ සංඛ්‍යාත ජනතාව මොහොතක්‌ බලා යනු එහි ගිය අපට දැකගත හැකි විය.

"අද අපේ පුතාට සිදුවූ දේ හෙට ඔබේ පුතාට සිදුවිය හැකියි." සුදු වෑන් සංස්‌කෘතියෙන් දෙදරු පියෙක්‌ අතුරුදන් කරයි." වැනි වැකි සහිත පුවරු අතැතිව මයුරි මහත්මියත්, මධුෂ්කගේ වැඩිමල් සොහොයුරු වන සුරංග මහතාත්, පවුලේ අයත් එම උපවාසයේ නිරත වී සිටිනු දැකගත හැකිවිය.

එහිදී තවදුරටත් කතා කළ පැහැරගැනීමට ලක්‌වූ අනුරාධපුර, ගෙවල් 55, අංක 12 නිවසේ පදිංචි මධුෂ්කගේ බිරිඳ මෙසේද කීවාය.

මගේ මහත්තයා පැහැරගෙන ගියාට පසු අපි යන්න ඕන හැම තැනකටම ගියා. අනුරාධපුර මූලස්‌ථාන පොලිසියට අවස්‌ථා ගණනාවකදීම ගියා. පළක්‌ වුණේ නැහැ. මේ පැහැර ගැනීම ඒ අය සතේකට ගණන් ගත්තේ නැහැ. පස්‌සේ අපි මානව හිමිකම් එකට ගියා. වැඩක්‌ වුණේ නැහැ. ජනාධිපතිතුමා අනුරාධපුර බෝධීන් වහන්සේ ළඟට ආපු වෙලාවේ මේ ගැන ලියපු ලියුම එතුමාගේ අතට භාරදුන්නා. ඒකට මොනවා වුණාද දන්නේ නැහැ. මාගේ ස්‌වාමි පුරුෂයා අහිමි වීම නිසා අද මමත්, මාස 4 ක්‌ වයසැති නිවුන් දරු දෙන්නත් දුක්‌ විඳිනවා. මේ කවුරුවත් මගේ මහත්තයා හොයාදෙන්න උනන්දුවෙන්නේ නැති නිසයි මම දරු දෙන්නත් එක්‌ක අනුරාධපුරයේ ඉඳන් කොළඹට ඇවිත් මේ උපවාසයක්‌ ආරම්භ කළේ. ජනාධිපතිවරයාගේ අවධානය දැන්වත් යොමුවෙයි කියලා හිතනවා. මම මේක කාවවත් අපහසුතාවකට පත් කරන්න කරන දෙයක්‌ නොවෙයි. මේක මගේ අසරණ දරු දෙන්නට තාත්තාව හොයා දෙන්න කරන කැපකිරීමක්‌. මධුෂ්ක අහිංසකයි. ඔහු කාටවත් වරදක්‌ කරලා නැහැ. ඔහු කළේ පලතුරු වෙළෙ¹මයි." 
Source:Divaina

ඉන්ධන සහනය කපා දැමීමට එරෙහිව සුළුපන්න ධීවරයෝ විරෝධය දක්‌වති

මීගමුව සමූහ - විමල් කීර්ති

සුළු පන්න (පොඩි බෝට්‌ටු) ධීවර කාර්මිකයන්ට ලබාදුන් ඉන්ධන (භූමිතෙල්) සහනාධාර රජයෙන් කපා හැරීමට විරෝධය දක්‌වමින් කල්පිටියේ සිට මීගමුව දක්‌වා සුළු පන්න ධීවර කාර්මිකයෝ ඊයේ (24 වැනිදා) මුහුදු යැම වර්ජනය කරමින් සාමකාමී විරෝධය රජයට පළ කළහ.

මේ හේතුවෙන් එම ප්‍රදේශවල මත්ස්‍ය වෙළෙඳ සල් ද වසා දැමීම නිසා ප්‍රදේශය පාළු ස්‌වභාවයකට පත්ව තිබෙන අයුරු දක්‌නට ලැබිණි.

කල්පිටියේ සිට මීගමුව වෙරළ දක්‌වා සුළුපන්න ධීවර කාර්මිකයන් පිරිස ලක්‍ෂයකට අධික වන අතර ඔවුන්ගෙන් යෑපෙන සංඛ්‍යාව පන්ලක්‍ෂයකට අධිකය.

ධීවර කාර්මිකයන් පවසන්නේ ඉන්ධන සහනාධාර මාස 8 කට අධික කාලයක සිට කපා දමා ඇති බවය. එබැවින් ඉන්ධන සහනාධාරය හැර ඔවුන්ට විකල්ප විසඳුම් අනවශ්‍ය බවද පවසති. 24 දා මීගමුව වැල්ලවීදිය සාන්ත සෙබස්‌තියන් මුනිඳුන්ගේ කිතුණු දේවස්‌ථානයේදී ධීවර කාර්මිකයන්ට සෙත්පතා විශේෂ ආගමික පූජාවක්‌ පැවැත්විණි.
Source:Divaina online

දකුණේ ඡන්ද දායකයන් වෙතයි උතුර බලා ඡන්දය දෙනු මැනවි

 නීතිඥ චන්ද්‍රසිරි සෙනෙවිරත්න

බොහෝ සන්ධාන අපේක්ෂකයන්ම කියන පරිදි මේ පවත්වන්නේ හාල් ටිකට ‍පොල් ටිකට ඡන්දය දෙන මැතිවරණයකි. මේ ප්‍රකාශ රටම දන්නා පරිදි සුද්දා මට ගැහුවා මට සුද්දා ගැහුවා ජාතියේ ප්‍රකාශ වෙති. අමාත්‍ය මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මෙන්ම 
රෙජිනෝල්ඩ් කුරේද කියන්නේ කුඩ්ඩන්ට ඡන්දය දෙන්න එපා කියාය. අපට අහන්න තියෙන්නේ සන්ධාන ලැයිස්තුවෙන් කුඩ්ඩන්ට තක්කඩින්ට නාම යෝජනා දෙන්නේ නව නීදන් පිල්‍ලේ කියාය.
මේ තත්ත්වය ගැන සමහරුන්ට ඡන්ද නීති කැඩීමකි. සමහරුන්ට තක්කඩි දේශපාලනයකි. එහෙත් මැතිවරණය හෝ සර්වජන ඡන්ද බලය අරමුණ සමග මේ තත්ත්වය විග්‍රහ කරන විට දැනෙන්නේ කුමක්ද? ජනතාව සිය අයිතිය හාල් ‍පොල් මල්ලකට තක්කඩින්ට විකුණන බව පමණකි. මේ දවස්වල ඡන්ද උණුසුම ගජරාමෙට නැගලා යනවාය. එහෙත් සියලු මැතිවරණ කතා තක්සේරු කළ විට ලංකාවේ ඉපදුණ එක ගැන ඇති වන්නේ වස ලජ්ජාවකි. ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොවේ. බඩු බෙදුවාට තෑගි දුන්නාට ඡන්දෙ දෙන්න එපා කියා කියන්නේ බඩු  බෙදන එවුන්ම නිසාය. එහෙම කිය කියා හැම පැත්තේම සුද්දවන්තයන් යටත් පිරිසෙයින් ගිනි පෙට්ටියක් හෝ අතේ තියා මනාප ඉල්ලති. ඡන්දය යනු කැමැත්තය. කැමැත්තට යම් මිලක් නියම වේ නම් එහි ඇත්තේ අලෙවි කිරීමක් මිස කැමැත්ත පළවීමක් නොවේ. ආණ්ඩුව කියන්නේ ඩොලර්වලට එන්ජීඕ කාරයන් කඩේ යති කියාය. මේ කෙරෙන්නේ රටේ ජනතාවගේ නිවෙසට හාල් ‍පොල් ගෙනැවිත් දීමකි.
නවසිය හතළිස් ගණන්වල  ගාල්ලට විජයානන්ද දහනායක සමග තරග කළේ අමරසූරිය කෙනෙකි. සමහර විට ඔහු එච්.ඩබ්ලිව්. අමරසූරිය විය හැකිය. ඒ දවස අමරසූරියලා හඳුන්වන ලද්දේ ලක්ෂයට කොඩිය දාපු ඈයෝ හැටියටය. ඔවුන් ඒ කාලෙත් ගජ ‍පෝසතුන්ය. එහෙත් ඒ සල්ලි කුඩු විකුණා උපයාගත් ඒවා නොවෙති. එක් යුගයක අරක්කු බෝතලයයි රුපියල් දහයයි ගණනේ ගමෙන් ගමට බෙදාගෙන ගිය බව පැරණි අය දනිති. එහෙව් කාලෙක අමරසූරියට මුහුණ දුන් දහනායක ගාල්ලට ඇහෙන්නට කීවේ සල්ලි ගහක් සෙලවිලා කොල විසිවෙයි ගැලවිලා කියලාය. එහෙත්  ඒ මැතිවරණය අවසානයේ ගාල්ල ජය ගත්තේ දහනායක මිස අමරසූරිය නොවේ. ඒ ගාල්ලේ මිනිසුන් තම ආත්මය වටිනා ඡන්දය රුපියල් සතවලට විකුණුවේ නැති නිසාය. එහෙත් අද තත්ත්වය කුමක්ද? හාල් ‍පොල් දුරු මිරිස් රෙදි සාරි ටෙලි‍පෝන් ආදී කී නොකී දේ බෙදමින් සමහර අපේක්ෂක කුඩ්ඩන් මනාප ප්‍රසිද්ධියේ මිලට ගනිමින් සිටීමය. ඒ තත්ත්වය තුළ ජනතා දුක දකින නායකයන් දේශපාලකයන් රුපියල් අළුක්කාල් ගානට වැටී හාමරය. මේ උදා වී ඇත්තේ ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය කුඩ්ඩන්ට සල්ලාලයන්ට විකුණන මොහොතක් නොවේ. එක් පසෙකින් ජාත්‍යන්තරය ජගත් මානව හිමිකම් රීති එල්ල කොට රටේ ස්වෛරීභාවය අවතක්සේරු කරමින් සිටිති. එහෙම කරන්නේ විපක්ෂයේ දුර්වලකම නිසා නොවේ. ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්තිය නිසාය. ජිනීවා හරහා රටට එල්ල වී ඇති මානව හිමිකම් චෝදනාවල සාරාංශය කුමක්ද? විවිධ අංශවලින් නැගෙන අතුරුදන් කිරීම් පහරදීම් ඝාතන ගැන පරීක්ෂණයක් සිදුකරන ලෙසය. එහෙත් ආණ්ඩුව කියන්නේ එසේ කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැති බවය. පුද්ගලිකව තමන්ට චෝදනාවක් නැගුන විට ඒ ගැන තීරණාත්මක මත ප්‍රකාශ කිරීමට ලෝකයේ කිසිදු පුද්ගලයකුට අයිතියක් නැත. නැගෙන චෝදනාවලට මුහුණ දෙමින් එයින් නිදහස් වීම හැර වෙන කිසිදු පිළියමක් නැත. එසේම එකී චෝදනා සිද්ධ වුණේ යම් භූමියකදී නම් එකී භූමියේ පාලකයන් උක්ත චෝදනා ගැන වහා පරීක්ෂණ කළ යුතුවේ. එසේ නැතහොත් සැකකරුවන් අදාළ පරීක්ෂණ පිණිස යොමු කළ යුතුවේ. රටේ අහිංසක දියණියන් දූෂණය කළ එවුන් රකින පාලනයක් රටේ පවතී. එය නෑ කියන්න කාටවත් බැරිය. ඒ පාලකයන්ගේ දෑත ශක්තිමත් කිරීමට මන්ත්‍රීන් කෝටි ගණනට විකිණෙති. ඒ පාලනය රකින්නට ජනතාව හාල් ‍පොල් ටිකට ඡන්දය දෙති.
මේ කියන්නේ ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ වර්තමාන කතාවය. මහින්ද රාජපක්ෂ සංවර්ධනයේ මුවාවෙන් ප්‍රකෝටි ගණන් ණය ගනිමින් සිටිති. රටේ පරම්පරා 7ක් ඒ ණය ගෙවන්නට බැඳී සිටිති. ඒ ණය බර දිවා රාත්‍රී්‍ර නොවෙනස්ව බඩු මිල ඉහළ යමින් අපේ හිස් මත කඩා වැටෙමින් ඇත.
අප මේ උදාවන පළාත් සභා ඡන්දයත් බත් පතට බඩු මල්ලට විකුණා අවසන් කළ යුතුද? එහෙම අසන්නේ මේ ඡන්දය හරහා රට හෝ ආණ්ඩුව පෙරළන්නට සැරසෙන්නයි කියන්න නොවේ. රටත් ආණ්ඩුවත් එසේම තිබියේවා. එහෙත් අපට අපේ ආත්ම ගෞරවය ජීවිතාරක්ෂාව පිණිස මේ ඡන්දය පාවිච්චි කළ හැකිය. විශ්‍රාම වැටුප් ප්‍රතිලාභ ජල සම්පත් දූෂණය ශිෂ්‍ය අසහනය සිවිල් සමාජ පැවැත්ම ආදී නිදහස් ලංකා ඉතිහාසය පුරා රැකුණ ජනතා හිමිකම් ගැන කතා කිරීමේ අයිතිය ආණ්ඩුව උදුරා ගෙන ඇත. ඒවා ගැන කතා කරන මිනිස්සු පාරට බැස්සාම ‍පොලීසිය ලවා පහර දෙති. වෙඩි තබති. අත්අඩංගුවට ගනිති. මේවා වැරදි බව ආණ්ඩුවට කියා දෙන්ට මේ ඡන්දය සමත්ය. මේ කතිරය සමත්ය. 17 අවුරුදු එජාප ආණ්ඩුව පෙරළුවේ දකුණු පළාත් සභා ඡන්දය විසිනි. ජිනීවා වෙත ආණ්ඩුවට එරෙහි යෝජනාවක් සම්මත කළ පළාත් සභාවක් නිර්මාණය කළේ උතුරේ ජනතාවගේ කතිරය ඡන්දය විසිනි. උතුරේ ජනතාව කතා කරන භාෂාව දෙමළ බව සැබෑය. එහෙත් ඔවුන් මේ රටෙන් කොටසකි. ඔවුන් හැමදාම හැසිරුණේ මේ රටේ පෑගෙන ජනතාව සමගය. ඒ නිසා මේ මැතිවරණයේදී දකුණේ බස්නාහිර ජනතාව උතුරු පළාතේ ජනතාව මෙන් කල්පනා කළොත් බොහෝ දේ දිනාගත හැකිවේ.
ගිය සතියේ කොළඹදී වෘත්තිකයන් අමතා විදේශ අමාත්‍ය ජී.එල්. පීරිස්  අපූරු කතාවක් කීය. ඔහුට අනුව මේ රටේ පාලනයට ජාත්‍යන්තර බලපෑම් අනවශ්‍යය. මේ රටේ ජනතාව සිය ඉරණම ඔවුන් පත්කර ගත් ආණ්ඩුවට භාරදී ඇත. ජනතාව සිය ඉරණම ආණ්ඩුවට භාර දී ඇත්තේ ඡන්දයක් හරහාය. එය ජනතාව සහ පාලකයන් අතර සම්මුතියකි. නීති මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස් කල්පනා කරන්නේ එහෙම පත්වුන ආණ්ඩුවකට නොකළ හැකි දෙයක් නැති බවය. හෙවත් දැන් ඉතින් විඳපල්ලා කියාය. ලංකාවේ ජනතාව තමන් සහ ආණ්ඩුව අතර පවත්නා ගිවිසුම මේ ඡන්දයේදී කඩා දමනවාද? තවදුරටත් පවත්වාගෙන යනවාද? රටක පාලනයේ ප්‍රතිඵලය ජනතාවගේ ඉරණම ලෙස නීති මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස් කල්පනා කරයි. නීති මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස්  මෙහෙම කල්පනා කිරීම නම් ඉරණම නොවේ. ජනතවගේ කරුමයකි.
දකුණේ වර්ගවාදී ස්වෝත්ම වාදී ආකල්පය නිසා අපේ දේශපාලනඥයන් උතුරේ දේශපාලනය ඩැහැ ගැනීමට විවිධ උපක්‍රම කළහ. 1981 දිස්ත්‍රික් සභා ඡන්දය ඊට උදාහරණයකි. එදා ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ප්‍රමුඛ එජාප දේශපාලනඥයන්ගේ මුග්ධ හැසිරීම ඊට හොඳම නිදර්ශනයකි. එහි ප්‍රතිඵලය කුමක්ද? වැල්ලවැටිතුරේ හොරබඩු ජාවාරම්කාර තක්කඩියන් තුවක්කු අතට ගැනීමය. එහි පරිසරය එසේ තිබියදීත් උතුරේ යාපනේ මිනිස්සු ඡන්ද ‍පොළේදී ලංකාවේ දකුණේ පුරවැසියන් මෙන් කල්පනා කළ බව අප අමතක කළ යුතු නැත. උතුරේ මිනිස්සු 1982 ජනපති මැතිවරණයේදී ජේ.ආර්. ට විරුද්ධව ඡන්දය දුන්නේ ඊළමක් අපේක්ෂාවෙන් නොවේ. ජේ.ආර්. එන‍පොට කල්තබා තේරුම් ගැනීමෙනි. 1982දී  ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ කොබ්බෑකඩුවට උතුරෙන් ඡන්ද 100521ක් ගන්නා විට, එජාපයේ ජේ.ආර්. ජයවර්ධනට උතුරෙන් ලැබුණේ ඡන්ද 77614කි. එහිදී ඔවුන් වටිනාකමක් දුන්නේ වර්ගවාදයට හෝ ඊළම් අරමුණ වෙනුවෙන් නොවේ. සර්ව ජන ඡන්දයේ ශුද්ධ අරමුණ ජයග්‍රහණය කරවීම පිණිසය. 1999දීත් උතුරේ ජනතාව දකුණේ මිනිසුන් ගෙන් කොටසක් ලෙස කල්පනා කරමින් අලියාටත් බුලත්
කොළයටත් ආදී ලෙස බෙදී ගියහ. 1988දී උතුරේත් දකුණේ සිද්ධ වුණේ එකම දෙයයි.
2005 ජනාධිපති මැතිවරණයේදී ප්‍රභාකරන් තුවක්කුව මානාගෙන ඡන්ද පෙට්ටිය මත වාඩි වී සිටි නිසා උතුරේ ජනතා කැමැත්ත ප්‍රකාශ නොවීය. 2005දී රනිල්ට ඡන්දය දුන් කිළිනොච්චි ආසනයේ පාවිච්චි වී තිබුණේ එකම ඡන්දයකි. එය අලියාට ගැසූ කතිරයකි. ඒ ඡන්දය දුන් පුරවැසියකුගේ අත එදිනම ප්‍රභාකරන් කපා දැමූ බව වාර්තා විය. ඒ තත්ත්වය තුළ මහින්ද රාජපක්ෂ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති බවට පත් කළේ ප්‍රභාකරන් මිස රටේ දකුණේ ජනතාව නම් නොවේ. එහෙම කියන්නේ මහින්දට උතුරෙන් ඡන්ද 19166ක් වැටෙන විට, රනිල්ට ඡන්ද 71321ක් වැටුණ නිසාය. ප්‍රභාකරන් නැති උතුරේ
පළමුවන ජනාධිපති මැතිවරණය 2010 උදාවිය. එහිදී උතුරේ මිනිස්සු යුද්ධය මෙහෙය වූ රටේ සේනාධිනායක මහින්ද රාජපක්ෂට ඡන්ද 72892ක් ද, යුද්ධය කොට ප්‍රභාකරන් මරා දැමූ හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකාට ඡන්ද 184244ක්ද දුන්හ. අර සුවිශේෂී කිළිනොච්චි ආසනයේ මිනිසුන්ගෙන් මහින්ද රාජපක්ෂට 991 ඡන්ද දෙන විට සරත් ෆොන්සේකා ඡන්ද 4717ක් ලබා තිබිණ. යුද්ධය පැවැති මුලතිව්හී ෆොන්සේකාට ඡන්ද 31796ක් ලැබෙන විට මහින්දට වැටී තිබුණේ ඡන්ද 13742කි. ඒ වන විට උතුරෙන් අඩක් ජීවත් වුණේ සරණාගත කඳවුරුවලය. ඔවුන් මහින්දට වඩා වැඩිපුර ඡන්ද 111352ක් සරත් ෆොන්සේකාට දෙමින් කියා සිටියේ කුමක්ද? ඔවුන් යුද්ධය අමතක කළ බවය. නව නායකයකු සමග රටේ කොටසක් වෙමින් ලාංකිකයන් ලෙස සහජීවනයෙන් ජීවත් වෙන්ට කැමැති බවය. එහෙත් ඒ සාමකාමී තීන්දුව දකුණේ බහුතර ජනතාව හෝ මහින්ද රාජපක්ෂ අදටත් තේරුම් ගෙන නැත.
මේ ඉතිහාසය මෙසේ ලියැවෙන අතර 2013 උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය එළැඹිණ. මහින්දගේ ආණ්ඩුව ඒ ඡන්ද අයිතිය උතුරට දුන්නා නොවේ. දෙන්ට සිදුවුණා පමණකි. දිගු කලකින් උතුරේ මිනිසුන්ට තමන් උපන් උතුර ගැන පමණක් කල්පනා කොට ඡන්දය දෙන අවස්ථාවක් උදාවිය. මෙම ඡන්දය පැවැතුණේ 2013 සැප්තැම්බර් මස 21 වෙනිදාය. එදා වන විට මාර්ග සංවර්ධනය උතුරේත් දකුණෙත් එක සමාන නොවන්නට ඇත. එහෙත් ආණ්ඩුවේ ඇමැතිවරු කීවේ උතුර දකුණටත් වඩා සෞභාග්‍යයෙන් සපීරි ඇති බවය. කාපට් පාරවල්, දුම්රිය පහසුකම්, ජලය, විදුලිය, පාසල් ක්‍රීඩා ආදී සංවර්ධිත රටක මිනිසුන් භුක්ති විඳි සියල්ල උතුරු වසන්තය හරහා ලබාදී අවසන් බවය. ආණ්ඩුවේ සර්ව සුබවාදීන් කල්පනා කළ පරිදි, දකුණට සමගාමීව කරන්ට තිබුණේ ඡන්ද පෙට්ටි ගිහින් තියන පමාව පමණකි. මිනිසුන් බුලත් කොළයට ගහගෙන ගහගෙන යා යුතුව තිබිණ. එහෙත් එහෙම වුණේ නැත. භාෂා භේද ආගම් භේද අමතක කළ විට උතුරෙත් දකුණෙත් ජීවත් වෙන්නේ මිනිසුන්ය. කන්නේ අඩුවැඩි වශයෙන් බවත්ය. එහෙත් රටේ දකුණේ සත්‍ය වශයෙන්ම කතාබහට ලක්ව ඇති යහපාලනය බිඳ වැටීමේ අයහපත් ප්‍රතිඵල මුළු රටම එක ලෙස භුක්ති විඳියි. එහෙත් එකම දවසක ලංකාවේ පැවැති ඡන්ද තුනක් විග්‍රහ කර බලන විට පැහැදිලි වෙන්නේ කුමක්ද?
ජේ. ආර්.ට එරෙහිව කොබ්බෑකඩුව වෙනුවෙන්, මහින්ද රාජපක්ෂට විරුද්ධව ෆොන්සේකා වෙනුවෙන් දකුණේ ජනතාව සමග එක්ව පෙනී සිටි උතුරේ මිනිස්සු 2013 සැප්තැම්බර් මස 21 වෙනිදා පළාත් ඡන්දයේදී නිවැරදි තීරණයක් ගත් බවය. රාජපක්ෂ පාලනයට දැන් පගා ගන්නා විදුහල්පතිවරු උතුරේ ගම්වලට පත් කරන්න බැරිය. එයම මදිද? උතුරු පළාත් සභාව ගෙනෙන හැම යෝජනාවම ඒකච්ඡන්දයෙන් සම්මත වේ. එහි විපක්ෂයක් නැතිවා නොවේ. එහෙත් ජනමතය සමග සෙල්ලම් කිරීම බරපතළ වරදක් බව උතුරේ මිනිස්සු ඩග්ලස් දේවානන්දලාට උගන්වා හමාරය. දකුණේ මිනිස්සු අනලස්ව අත නොහැර උතුරේ ජනතාව කල්පනා කළ ආකාරය අනුගමනය කළ යුතුව ඇත.
මෙහිදී බස්නාහිර දකුණේ මිනිස්සු සැමදා කල්පනා කළ යුතුව ඇත. එම පළාත් සභා මැතිවරණයේදී වයඹට මධ්‍යම පළාතට වඩා වෙනස් තීන්දුව ගැනීමෙන් උතුරේ ජනතාව කීවේ කුමක්ද? අපි බෙදුණා කියා නොවේ. එය මතක තබාගත යුතුව ඇත. දකුණේ කිතුල් ගසත් උතුරේ තල් ගසත් එක වාගේය. එහෙත් මේ ගස් දෙකෙන් අප ගන්නා ප්‍රයෝජනයේ ප්‍රමාණයම උතුරු දකුණු චින්තනයේ වෙනස කියා පෑමට ඇති හොඳම නිදර්ශනය විය හැකිය. කිතුල් ගස සජීවීව ඇතිතාක් දකුණේ මිනිස්සු එයින් කරන්නේ රා ලබා ගැනීම පමණකි. තෙලිජ්ජ පැණි  හකුරු යනු තෙලිජ්ජයේ අතුරු නිෂ්පාදන වෙති. එහෙත් යාපන ජනතාව තල් ගසෙන් ලබා ගන්නේ රා සහ තල් හකුරු පමණක් නොවේ. ඔවුන් තල් හකුරු සඳහා වියන කුඩා පැස පවා සාදයි. එය උතුරේ ජන විඥානය කියා පායි. මේ විස්තර කරන උතුරු මැතිවරණ ප්‍රතිඵලත් එවැන්නකි.
පාන් ගෙඩියට, හාල් සේරුවට, අරක්කු බෝතලයට, සමෘද්ධි බඩු මල්ලට, සාරියට චීත්ත කෑල්ලට, ලාබ සෙල් ‍පෝනයට දකුණේ මිනිස්සු බහුතරය කතිර ගසති. ඒ නැතිකමට කෑදර කමට විය හැකිය. කමක් නැත. ඔවුන්ගේ කතිරය එතනින් නතර වෙන්නේ නැත. කතිරයට පසුව එන මනාප ලැයිස්තුවෙන් තෝරා පත්කර යවන්නේ අරක්කුකාරයන්ය. කුඩු මුදලාලිලාය. පල් හොරුන්ය. චණ්ඩියන්ය. මිනී මරුවන්ය. ඉස්සර නම් පවු‍ලේ එකෙක් වරදක් කළොත් පරම්පරාවටම ආණ්ඩුවේ රස්සා නොලැබෙයි. දැන් දකුණේ මිනී මරාපු තරමට, ස්ත්‍රීන් දූෂණය කළ තරමට නාම යෝජනා ලැබිමේ ධනාත්මක ලකුණු ලැබෙයි. ඒ නිසා මේ තක්කඩි දේශපාලනයට තිතක් නොව කොමාවක් තබන්නට මේ ඡන්දය අපට යොදාගත හැකිය.
Source: Lakbima online

ඇමැතිගේ බලයෙන් විල්පත්තුවේ ආධාරකරුවෝ පදිංචි වෙති


2014 මාර්තු 25 9.00 a.m 
කිසියම් පිරිසක් නීති විරෝධි අයුරින් විල්පත්තුව ජාතික වනෝද්‍යානයට අයත් උතුරු විල්පත්තුවමොල්ලිකුලම ප්‍රදේශයට ඇතුල්වී එහි බලහත්කාරයෙන් පදිංචි වී ඇතැයි වන ජීවි අංශ පවසයි.
 මෙසේ පදිංචි වී සිටින්නේ මුස්ලිම් ජාතික ඇමැතිවරයෙකුගේ ආධාරකරුවන් පිරිසකි. පවුල් 150ට අයත් 250ක් 300 ක් අතර පිරිසක් වනෝද්‍යාන රක්ෂිතය ඩෝසර් කොට තාවකාලික කූඩාරම් ගසා මෙසේ පදිංචි වී සිටිති. පදිංචි වී සිටින මුස්ලිම් ජාතික පිරිසට අවශ්‍ය ආහාර හා ජලය ‍මෙම අමාත්‍යවරයා රජයේ වාහන යොදා ගෙන සපයන බව වනජීවි අංශ පෙන්වා දෙයි. රැඳී සිටින පිරිස් පවසන්නේ පසුගිය යුද සමයටත් පෙර සිට තමන් මොල්ලිකුලම ප්‍රදේශයේ පදිංචි වී සිටි බවත්, යුද්ධය හේතුවෙන් තමන් මෙම ප්‍රදේශය හැර ගියත් යුද්ධය නිමා වී ඇති වාතාවරණයක් තුළ තමන්ට මෙම ප්‍රදේශය යළි ලබා දිය යුතු බවත් ය.
විල්පත්තුව වනෝද්‍යානය තුළ අනවසරයෙන් පදිංචි වි සිටින අයුරු හා ඔවුන්ට ජලය සපයන අයුරු ඡායාරූපවලින් දැක්වේ.
සටහව සහ ඡායාරූප - කීර්ති ශ්‍රී බඹරබැද්ද-පුත්තලම විශේෂ
Source: Lakbima Online

The real story of Balendren Jeyakumary and her 13 years old daughter P.Vibushikka both of who were taken into custody on 13.03.2014.

The letter written by 13 year old Vibushika to her lawyer is forwarded.
K.S.Ratnavale
After having lunch at about 3.30pm when Vibushikka was at the door a stranger wearing maroon color T shirt and black trouser carrying back pack stormed into the house saying “if you shout I will strangle your neck”. Both mother and daughter came out of the house shouting for help. Just at the time 4-5 men in uniform came through the gate and the women told these persons that there is a stranger inside. One of the uniformed men went inside and after a while they heard a gun shot . The uniform man came outside with the stranger without any injury and without any apparent hurry. Thereafter other 2 uniform person also went inside. Only at that time both women became aware that large force of armed army and police personnel had surrounded their house. Thereafter both women were taken to the joining land but the mother was permitted to lock the house. Only then that they realized that the household goods had been ransacked and the entire contents of almirahs and cupboards including jewelery boxes put on the ground. The uniformed men forcibly took 3 savings bank books, identity card and 2 mobile phones from the women.
Out on the adjoining land the mother was intimidated to give some information which the mother stated she did not know. She was abused,insulted and assaulted by the uniform people and they were taken by army jeep. There were no women police or women army personnel to accompany the two women and were taken the Kilinochchi police station where they were interrogated. They were not given any refreshment of food for the night. At about 11o’clock the mother and daughter had been chained by one and same hand cuff. The child was threatened several time tell the truth and the mother was hit with boots. Mother was also held by the heir and hit on the face. The daughter fell a sleep 1 am but interrogation of the mother continued till morning.
At about 8 am the daughter was separated from the mother and was questioned separately. At about 1 pm they were taken to Vavuniya judicial medical officer. The JMO asked questions in a threatening manner and were ordered to tell the truth. They were taken back to Vavuniya police and were made to sign some papers. At around 7 pm were taken to Kilinochchi and produced before the Kilinochchi acting Magistrate at about 10 pm. Thereafter the mother was permitted to be taken to Vavuniya TID and the daughter was handed over to the Probation department with the direction that she be admitted to Kilinochchi Hospital and to be produced in the Magistrate court of Kilinochchi on 17. 03. 2014.
On 17. 03.2014 the court handed over the custody of the daughter to a children home. The mother is reported to be in the custody of TID at Boosa detention Camp.

Tuesday, March 18, 2014

හතරවන ඉඩම් කොමිසම හෙවත් නංගි පෙන්වා අක්කා දීග දීම

හිටපු ආරක්ෂක ‍ලේකම් ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු

1995.3.4 දින ‘බලය බෙදාහැරීම් පිළිබඳ ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා සම්මන්ත්‍රණයේදී’ කළ ආරම්භක කතාවේදී මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස් පැවැසුවේ බලය බෙදාගැනීම සාර්ථක වීමට නැතිවම බැරි මූලික හා පූර්ව අවශ්‍යතා පහක් ඇති බව අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම සිහියේ තබා ගත යුතු බවය. මේ රැස්වීමට ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනයේ විශිෂ්ටයකු වූ ලක්ෂ්මන්
කදිරගාමර් හා එස්. තොණ්ඩමාන් ඇමැතිවරුන් සහභාගී වූ බව ද මට මතකය. ඔවුන් අප හැරගියද, (1) අවංකභාවය (2) පැහැදිලිබව (3) සංසක්තිය (ඛිධඩඥඵඪධද) (4) බලාත්මක කළහැකි බව හා (5) ගැටුම් විසඳීමට ප්‍රමාණවත් සාධනීය යාන්ත්‍රණයක් තිබිම යන විශිෂ්ට සාධක අප සිත් හැරගොස් නැත. අදද මම එතුමාගේ චින්තනයට ගරු කරමි.
දේශීයව හා අන්තර්ජාතිකව බලය බෙදා ගැනීම දැඩිව ඉල්ලා සිටින, බලය බෙදීම පිළිබඳව, මිශ්‍ර පණිවුඩ ඇසෙන වකවානුවක මේ සාධක සිහිපත් කිරීමේ වරද කීම?
සංසිද්ධියට ප්‍රවේශවීමට මට අවසර.
බලධාරීන්ගේ ප්‍රකාශ
ජනාධිපති ‍ලේකම් ලලිත් වීරතුංග උපුටමින් ‘අයිලන්ඩ්’ පුවත්පත (2013.2.13) වාර්තා කළේ “2009 මැයි මස ගැටුම නිවාරණයෙන් අනතුරුව ඉඩම්වලට අදාළ ගැටලු ආමන්ත්‍රණයට” වසර හතරක් තිස්සේ රජය දැඩි වෙරක් දරන බවය. පශ්චාත් යුද ප්‍රතිප්‍රාප්ති ක්‍රියාවලියේදී, රජය මේ සංකීර්ණ ගැටලුව උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිසමේ නිර්දේශ අනුව ආමන්ත්‍රණය කරන බවද ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. බලය බෙදා ගැනීම ප්‍රිය කරන්නන්ට අපේක්ෂාවේ සහන් එළියක් විහිදුවමින් ඔහු පැවැසුවේ “හතරවෙනි ඉඩම් කොමිසමක් මගින් ඉඩම් ගැටලු විසඳීමට රජය හැකියාව සොයමින් සිටින” බවය.
මෑතදී ජිනීවාහිදී මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස් ඊට අලගු තැබුවේ “හතරවැනි ඉඩම් කොමිසමේ විෂය පථයන් සැකසෙමින් පවතින බව“ පවසමිනි. රජය මේ සඳහා දරන දැඩි වෙර කොතරම්ද කිවහොත් ගැටුම අවසන්ව වසර පහක් සහ සංහිඳියා කොමිසම් නිර්දේශ ලැබි වසර දෙකකට පමණ පසුත් තවමත් විෂය පථය නිර්ණය කරගැනීමට රජය අ‍පොහොසත්ය. “විරෝධතා කොතරම් බලවත්ද” යයි කෙනෙකු ප්‍රශ්න නොකරන්නේ කාගේත් මැලිකම් හොඳින් දැනගෙනය.
වීරතුංගයන් “හැකියාව සොයමින්” සිටින විට පිරිස් මැතිතුමන් විෂය පථ “සැකසෙමින් පවතින” තත්ත්වයට පත් ක්‍රියාවලිය මසක් තුළ උත්ශේ්‍රණිගත කර ඇත්තේ, සංහිඳියා කොමිසමේ වාර්තාව දිගුකල් මුලුගන්වා සිටීමෙන් අනතුරුවය. උත්තේජකය ජිනීවා විය හැකිය  අන් අතකින් බලන විට, ‘හතරවැනි ඉඩම් කොමිසම’ පිළිබඳව සංහිඳියා කොමිසමේ නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ජාතික සැලැස්ම මගින් (2012.07.26) අන්තර් ජාතිකයට ප්‍රකාශිත වී ඇත. වීරතුංග හා පීරිස් මැතිතුමන් දෙ‍පොළටම ‍පොදු සාධකයක්ව ඇත්තේ “හතර වැනි ඉඩම් කොමිසම”ය. එය 13 ව්‍යවස්ථාවේ අන්තර්ගත “ජාතික ඉඩම් කොමිසමට” නොවේ. එතුමන් දෙ‍පොළම එහි වෙනස දන්නා බවට මට සක් සුදක් සේ සහතිකය. අන්තර්ජාතිකයෝ ද එය දනිති. ඔවුහු කිරිදරුවෝ නොවෙති
සංහිඳියා කොමිසම, ජාතික ඉඩම් කොමිසම හා ඉඩම් බලය අයැදීම
මම නීතිඥයකු නොවෙමි. එය පසෙක තබා, රජයේ ඉඩම් පිළිබඳව එනම්, ජාතික ඉඩම් කොමිසම සබැඳිව - සංහිඳියා කොමිසම් වාර්තාව
සූක්ෂම ලෙස ව්‍යවස්ථාමය අනුමානීය තත්ත්වයක් නිර්මාණය කර ඇති බව පවසමි.
සංහිඳියා කොමිසමේ ජාතික ඉඩම් කොමිසම පිළිබඳ අදාළ නිර්දේශය මෙසේ වේ.
“9.150 උචිත අනාගත ඉඩම් ප්‍රතිපත්ති මාර්ගෝපදේශ යෝජනා කරනු සඳහා ජාතික ඉඩම් කොමිසමක් ස්ථාපනයට පියවර රජය විසින් ගත යුතු බවට කොමිසම අදහස් කරයි. ඉඩම් ප්‍රතිපත්තිය සකස් කිරීමේදී රජයේ ඉඩම් සාධාරණ ලෙස බෙදා හැරීමට මාර්ගෝපදේශ යෝජිත ජාතික ඉඩම් කොමිසම විසින් අන්තර්ගත කළ යුතුය. මෙය 13 ව්‍යවස්ථාව පරිදි අවශ්‍යතාවක් වුවද, පනත් කෙටුම්පතක් සකස් කර තිබුණ ද, අනුයාත රජයන් විසින් පාර්ලිමේන්තු අනුමැතිය ලබාගැනීමට අ‍පොහොසත් වී ඇති බව කොමිසම කණගාටුවෙන් සටහන් කරයි“ (පරිවර්තනය කර්තෘගෙනි)
මේ නිර්දේශය සමානත්ව සිද්ධාන්තයට අති ගරුත්වයක් දී ඇත. උතුරු, නැගෙනහිර මෙන්ම දකුණේද ජනතා නියෝජිතයෝද රජයේ ඉඩම් පිළිබඳව සමානත්වය අයදිති. රජය විසින් සිය ඉඩම් අයිතීන් “රාජසන්තක කර” ඇතියැයි උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රකාශකයෝ චෝදනා කරති. දකුණේ ඉඩම් හිඟයට ප්‍රතිකර්ම සඳහා (1927 ඉඩම් කොමිසමද සඳහන් කළ) සහ ‍පොදු ජාතික වත්කමක් ලෙස (ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳව රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය චෝදනා කරන පරිදි) රජයේ ඉඩම් යොදා ගැනීම, පළාත් සභා මගින් ඉඩම් බලතල පරිපාලනයෙන් නෂ්ට වෙතැයි දකුණේ ප්‍රකාශකයෝ චෝදනා කරති.
 පළාත් සභා හා රජය එකඟතාවෙන් ක්‍රියා කළ හැකි රාජ්‍යයේ දෑතක් විය යුතු බව දෙපාර්ශ්වයටම අමතක වී ඇත. ඒ සඳහා අවකාශ ව්‍යවස්ථාවෙන්ම සැකසී ඇති බව (පරිශිෂ්ට 11-1:1-1:3) දැකීමට මේ දෙපාර්ශ්වයම අන්ධය. උතුරේ දේශපාලන බලධාරීහු නිර්හමුදාකරණය සඳහා රජයේ ඉඩම් ප්‍රශ්න යොදා ගනිති. දකුණේ බලධාරීහු එයම කණපිට හරවා ඉඩම් බලය මධ්‍යයේම තබා ගැනීමට වෙර දරති. එහෙයින්, වීරතුංගයන් පැවැසූ අන්දමට “දැඩි වෙර දැරීම” හා “සලකාබැලීම” දේශපාලනිකව සිතන විට පුදුමයක් ද නොවේ.
තවද, දෙගොල්ලටම අමතක වී ඇත්තේ ඉඩම් බලතල යනු උතුරු - නැගෙනහිර පළාත් දෙකට පමණක් නොව මුළු දිවයිනටම බලපාන සාධකයක් බවය. මෙහිද හාස්‍යය වන්නේ විරුද්ධ පක්ෂයක් ඉඩම් බලතල පළාත් සභාවලින් උදුරා ගන්නේ යයි උපරිමාධිකරණයට ගිය පක්ෂ හා පුද්ගලයින් මාධ්‍යයේ බලපෑම මත ‘පළාත් සභාවලට ඒ බලය අනවශ්‍යයයි’ අලජ්ජීව ප්‍රසිද්ධියේම පවසන තරමට දේශපාලනය නිසා බාල්දු වී සිටීමය.
රජයේ ඉඩම් පිළිබඳව 13 ව්‍යවස්ථාවේ   පරිශිෂ්ටගතය
සමග පෙරකී උධෘතය සසඳන්න. “3.1 ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුව විසින්, ජාතික ඉඩම් කොමිෂන් සභාවක් පිහිට විය යුතු අතර, ඒ කොමිෂන් සභාව රජයේ ඉඩම් පාවිච්චිය හා සම්බන්ධ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය සකස් කිරීම පිළිබඳ වගකිව යුතුය. මේ කොමිෂන් සභාවට දිවයිනේ සියලුම පළාත් සභාවල නියෝජිතයින් ඇතුළත් විය යුතුය”.
 පරිශිෂ්ටය පරිදි ජාතික ඉඩම් කොමිසමේ කාර්ය භාරය වනුයේ :
* රජයේ ඉඩම් පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය සකස් කිරීම
* තාක්ෂණික ‍ලේකම් කාර්යාලයක් පිහිටුවීම
* ජාතික ප්‍රතිපත්තිය තාක්ෂණිකත්වයන්
මත පිහිටන බව ශාක්ශාත් කිරීම
* විද්‍යාත්මක සාධක මත ඉඩම් පරිභෝජනය සඳහා ‍පොදු සම්මතයන් පිහිටුවාලීම
ජාතික ඉඩම් ප්‍රතිපත්තියට පළාත් මගින් රජයේ ඉඩම් පරිපාලනය අනුගත කිරීම
මේ අනුව, අර්ථ විකෘතිය හඳුනා ගැනීම පහසුය.  පරිශිෂ්ටය
ජාතික ඉඩම් කොමිසමෙන් අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම “ජාතික ප්‍රතිපත්ති සකස් කිරීම” අපේක්ෂා කරන අතර, සංහිඳියා කොමිසම “ඉඩම් ප්‍රතිපත්ති මාර්ගෝපදේශ” යෝජනා කිරීම අපේක්ෂා කරයි. සංහිඳියා කොමිසමේ නිර්දේශය පිළිගතහොත්
ජාතික ඉඩම් කොමිසමේ අවසන් ප්‍රතිඵලය වෙනස් වනු ඇත. එනම්, “ප්‍රතිපත්ති මාර්ගෝපදේශ” යෝජනා කිරීමට එරෙහිව ජාතික ප්‍රතිපත්තිය සකස් කිරීම වේ.
ජාතික ඉඩම් කොමිසමට මාර්ගෝපදේශ සඳහා මල්ල ඔබා බැලීම අනවශ්‍ය  කළ යුත්තේ   පරිශිෂ්ටයේ 1 හා 2 (ජේදය) අධ්‍යයනයයි. එහි පළමු ජේදය රජයේ ඉඩම් පරිහරණ තත්ත්වය හා මධ්‍යයට හා පළාත්වලට පනවා ඇති තහංචි පැහැදිලිව ස්ථාපනය කරයි. දෙවන ජේදය අන්තර් පළාත් වාරිමාර්ග කටයුතු සහ ඉඩම් සංවර්ධන ව්‍යපෘති හා ඒවා යටතේ ඉඩම් පරිහරණය පිළිබඳ
මාර්ගෝපදේශ පැහැදිලි කරයි.
පරිබාහිරව බැලුවොත්, සංහිඳියා කොමිසමේ නිර්දේශ ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ජාතික සැලැස්ම,  පරිශිෂ්ටය තහවුරු කරමින් “ව්‍යවස්ථාවෙන් පවරා ඇති පරිදි රජයේ ඉඩම් බෙදාදෙනු ඇත” යයි පවසයි.
ජාතික ඉඩම් කොමිසමේ ඵලය වන්නේ ප්‍රතිපත්ති මාර්ගෝපදේශ සැකසීම නම්, එය ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කරයි. ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ ආයතනික වගකීම අස්ථානගත කරන හෙයිනි. අස්ථානගතය ඉඩම් අමාත්‍යංශයට, අමාත්‍ය මණ්ඩලයට, විධායක ජනාධිපතිට ආදි වශයෙන් විය හැකිය. එය  පරිශිෂ්ටයෙන් අනපේක්ෂිතය. මධ්‍යය ජාතික ප්‍රතිපත්ති සදන්නේ නම් (පරිශිෂ්ට   - 3:1 යටතේ) පළාත් සභා නියෝජතයින් පත්කරන්නේ කුමටද?
සංවෘත ලැයිස්තුව පරිදි “සියලු විෂයන් සහ කර්තව්‍ය පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය” යන සටහන පරිදි ක්‍රියාකාරන්නේ නම්, එයද පරිශිෂ්ට  පරිදි ගැළපෙන්නේ ජාතික ඉඩම් කොමිසම මධ්‍යයේ ආයතනයක් වන හෙයිනි. එහෙත් එම මධ්‍යය සතු ායතනය ක්‍රියා කළ යුත්තේ පරිශිෂ්ට   හි සඳහන් විධාන පරිදිය.
පරිශිෂ්ට   3:1 ඉවත දා මධ්‍යය ඉඩම් ජාතික ප්‍රතිපත්තිය සකස් කළ හොත්, නොයෙක් නිඝණ්ඩු භාවිතා කරමින් ජනාධිපති ‍ලේකම්, ඉඩම් ‍ලේකම් හෝ ඉඩම් කොමසාරිස් ජාතික ඉඩම් ප්‍රතිපත්ති දැනටමත් ප්‍රකාශ කරන තත්ත්වයට සමාන වනු ඇත. එය රටෙහි උත්තම නීතිය බෙදීමක් නොවේද ? එසේ වුවත්, පිරිස් අමාත්‍යවරයා ජිනීවාහිදී එවන් ක්‍රියාකාරීත්වය වර්ණනාවට ලක් කළේය.
රජයේ ඉඩම් ප්‍රතිපත්තිය හතරවැනි ඉඩම් කොමිසමකින් නිර්මිත වුවහොත් කෙනෙකුට ව්‍යවස්ථාමය පදනම යටතේ ඊට එරෙහි විය නොහැකිද? මා කෙස් පලන්නේ නම් කමනු මැනවි  එහෙත්, විවේචකයින් දත යුත්තේ අන්තර් ජාතිකයින් මේ ඇස්බැන්දුම් හසුරු කෙළිය හඳුනාගෙන ඇති බවය
“ජනාධිපති කොමිසමට”
එරෙහිව “ආයතනගත වූ ජාතික” ඉඩම් කොමිසම
මේ ආයතන දෙකෙහි අනන්‍යතා පුවරුද වෙනස්ය. එකක් හතරවෙනි ඉඩම් කොමිසමය. අනික ජාතික ඉඩම් කොමිසමය. හතරවෙනි ඉඩම් කොමිසම වසර තිහකට පමණ වරක් පා කෙරෙන තාවකාලික අභ්‍යාසයකි. ජනාධිපති කොමිසමක් වන එය පවත්නා නීතිය වන ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන්
පනතේ 2 ජේදය යටතේ පත් කෙරේ. සාක්ෂි විමසේ. උත්සවාකාරයෙන් වාර්තා භාර දේ. භාර ගැනේ. සමහර වාර්තා භාරදුන් වග හා භාරගත් බව හැර මතුවට කෙදිනකවත් සිහිපත් නොකෙරේ. එසේ වීමට හේතු ජනතාව නොදනිති. එහෙත් දෙවැන්න ව්‍යවස්ථාවෙන් පැන නැගෙන, නීතිය යටතේ පිහිටුවාලීමෙන් අනතුරුව ක්‍රියාත්මක වන ස්ථිරසාර සංවිධානයකි.
යථාර්ථය නම්, ඉඩම් කොමිසම කාර්ය භාරය අවසන් කළ පසු සිය කාර්යාලය වසා දමයි. එහෙත් ජාතික ඉඩම් කොමිසම තාක්ෂණික ‍ලේකම් කාර්යාලයක් (පරිශිෂ්ට   - 3.2) මගින්, පළාත් සභාවලට සේවා සපයමින් (පරිශිෂ්ට   - 3:3 හා 3:4) පැවතෙනු ඇත. ඉඩම් කොමිෂන් වාර්තා ජාතික ‍ලේඛනාගාරයේ හා ගොනු රාක්කයන්හි රැඳෙනු ඇත. ජාතික ඉඩම් කොමිසම සප්‍රාණික සංවිධානයක්ව, තාක්ෂණික පදනමක පිහිටා, ප්‍රතිපත්ති, නීති සමාලෝචනය කරමින්, උචිත පරිදි ඉඩම් කළමනාකරණය වැඩිදියුණුවට කටයුතු කරනු ඇත. මේ අනන්‍යතා ප්‍රභේදය අමතක නොකළ යුතුය. ජනාධිපති ‍ලේකම් හා අමාත්‍යවරයා මෙය මිශ්‍ර කර ගැනීම මා පුදුමයට පත්කරයි. දෙදෙනාම ප්‍රමුඛ බුද්ධිමතුන් වන හෙයිනි. ඔවුන් අප රවටන්නේද ? ජනාධිපති කොමිසම් නිර්දේශ සැමෙකක්ම සෑම විටම ක්‍රියාත්මක නොකෙරේ. මෙය පෙර ඉඩම් කොමිසම්වලට මෙන්ම අන් කොමිසම්වලටද ‍පොදුය. 1985 ඉඩම් කොමිසම යෝජනා කළ, දේශපාලනික හා පරිසරාත්මක වශයෙන් උපකාරි විය හැකි හා සංවේදී ගැටලු විසඳාගැනීමට හේතු කාරක විය හැකි නිර්දේශ වූ ජල ‍පෝෂක කළමනාකරණ අධිකාරිය හෝ මායිම් නිර්ණ කොමිසමක් පිහිටුවීම ක්‍රියාත්මක නොකිරීම උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැකිය. එහෙත් 1927 ඉඩම් කොමිසමේ නිර්දේශවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉඩම් සංවර්ධන පනත සම්මතය හා ඉඩම් කොමසාරිස් දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටුවීම දක්වත හැකිය.
ජාතික ඉඩම් කොමිසම පිහිටුවීම
හතරවැනි ඉඩම් කොමිසම පිහිටුවීමට අදාළ නීතිය වන්නේ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිසම් පනතය. ජාතික ඉඩම් කොමිසම් නීතියක් සෑදීමට ප්‍රයත්නයක් වුවද, තවමත් නීතියක් නොමැත. ජාතික ඉඩම් කොමිෂන් කෙටුම්පත ඉඩම් අමාත්‍යවරයා විසින් 1992.7.21 පාර්ලිමේන්තුවේ සභාගත කරන ලදී. 1994.6.24 දින පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම නිසා කෙටුම්පත අවලංගු විය. වර්තමාන රජය මෙන්ම පෙර වූ රජයන් සියල්ලම ජාතික ඉඩම් කොමිසම නීතිගත කිරීමට මැලි වූහ. මින් අවංකභාවය ප්‍රශ්නාභිමුඛ නොවේද?
රජය කරවන නිලධාරී ඒ.ජී.එම්. ෆ්ලෙවර් පත් කළ 1929 ඉඩම් කොමිසමේ කොමසාරිස්වරුන්වූයේ නීතිපති, සොලිසිටර් ජනරාල්, ආදායම් පාලක, මිනුම්පති, නිරවුල් කිරීමේ නිලධාරී හා තෝරාගත් ව්‍යවස්ථාදායකයින් පිරිසක්ය. 1985 කොමිසම වෘත්තිකයින්ගෙන් සැදුණි.
1992 කෙටුම්පත අනුව කොමිසමේ සාමාජිකයින්, බලතල හා කාර්යයන්, නිලධාරීන්, තාක්ෂණික ‍ලේකම් කාර්යංශය ආදිය සඳහන් විය. කොමසාරිස්වරුන් වූයේ ඉඩම්, කෘෂිකර්ම, වතු, පරිසර අමාත්‍යංශ ‍ලේකම්වරුන්, ජනාධිපතිවරයා විසින් තීරණය කළ දැනුමැති සාමාජිකයින් හයදෙනකු, පළාත් සභා නවයෙන් සාමාජිකයින් නවදෙනකුය. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු, පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරු හා පළාත් පාලන නියෝජිතයෝ කෙටුම්පතේ 3(2) වගන්තිය යටතේ කොමසාරිස්වරුන් වීමට නුසුදුසු වූහ. සංසක්තිය පණගැන්විණ. බලාත්මක බව සහතික විය. පරිශිෂ්ට   - 3:3 හි පරමාර්ථ පිළිගැනිණි.
ජාතික ඉඩම් කොමිසම ක්‍රියාත්මක වීමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික
හැකියාව තාක්ෂණික ‍ලේකම් කාර්යාංශයෙන් සපයනු ඇත. කලින් ඉඩම් කොමිසම් (උදා : 1927 ඉඩම් කොමිසම) එවකට පැවතුණු දෙපාර්තමේන්තුවලින් සහ උප-කමිටුවලින් සේවා ලබාගති. තාක්ෂණික ‍ලේකම් කාර්යංශයෙන් ජාතික ඉඩම් කොමිසමේ අචිච්ජින්නභාවය පවත්වා ගනු ඇත. ජාතික ඉඩම් ප්‍රතිපත්තියට දේශපාලනික හෝ වාර්ගික බැඳීමෙන් තොරව (පරිශිෂ්ට   - 3:3) විද්‍යාත්මක තාර්කිකත්වය දැරීමට නම් හොඳම හා නිදහස් ප්‍රවීණයන් බඳවා ගැනීම අවශ්‍ය වේ.
කෙසේවුවද, ප්‍රතිපත්ති සැකසීම පරිපාලන හා තාක්ෂණාධිපත්‍යයට
යටපත් කිරීමට සූදානම් නොවීම 1994 දී කෙටුම්පත නෂ්ටත්වයට පත්වීමට හේතු වී යැයි සිතති. ව්‍යවස්ථාමය අපේක්ෂා (පරිශිෂ්ට   - 3:3) භංගත්වයට පත් කරතත්, දේශපාලන අගතිය සහිතව සියල්ල දත් අමාත්‍ය මණ්ඩලය ප්‍රතිපත්ති සකස් කළ යුතුය යන සිතිවිල්ල ඊට හේතු වී යයි ද සමහරු සිතති. මඳක් සිතන්න. ශ්‍රී ලංකා නීතියේ / පරිපාලනයේ ජාතික ප්‍රතිපත්ති සාධනය නීතියෙන්ම පවරා ඇති එකම ආයතනය ජාතික ඉඩම් කොමිසම බව මෙය අමතක කිරීම පැහැදිලි බව හා බලාත්මක බව අප්‍රාණික කරයි.
නිමාව ශීයව හා විදේශයන්හිදී කරන ලද උක්ත ප්‍රකාශ රජයේ ඉඩම් පරිහරණය පිළිබඳ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය ගැන මිශ්‍ර පණිවුඩ දෙයි. කොටින් කියතොත්, මේ මිශ්‍ර පණිවුඩ “විරූපී අක්කා දීග දීමට සුරුපී නැගණිය පෙන්නුවා” සේ යයි විවේචනයට ලක්වනු නොඅනුමානය. රජයට, ව්‍යවස්ථානුගත ජාතික ඉඩම් කොමිසම විරූපී අක්කාය. ඒ වෙනුවට ඉතා සුරූපී යයි පෙන්වන්නේ වසර තිහකට වරක් පත්කරන ඉඩම් කොමිසමය. මඟුල් කපුවන් කෙසේ සිතුවද, සුරූපී හා විරූපී බව හඳුනාගැනීමට සැවොම අන්ධයයි සිතීම නොවටනේය.
උක්ත නිඝණ්ඩුමය ඇස් බැන්දුම් දකින විට රජයේ ඉඩම් පරිහරණ පාලන සංසිද්ධියේදී අවංක භාවයේ, පැහැදිලිභාවයේ, සංසක්තියේ, බලාත්මකභාවයේ හා ගැටුම් විසඳීමට ප්‍රමාණවත් සාධනීය යාන්ත්‍රණ ශක්තියේ කුමන ප්‍රතිශතයක් ඉතිරිව ඇත්දැයි ප්‍රශ්න කිරීමට ඉඩ සැලසේ.
සංහිඳියාවට සුබ පතන යමෙකු ඇතොත් මෙකී සාධක අගය කරනු ඇත. වාර්ගිකත්වය, ආගම හා දේශපාලන විචල්‍යයන් ඉවතදා, මහාචාර්ය පීරිස් දැන් පවසන දෑ  වෙනුවට වසර විස්සකට පමණ පෙර බලය බෙදීම සමග කැපවීමෙන් සිිටිමින් එතුමන් විසින් ප්‍රකාශිත උක්ත හරයන් හිස් මුදුනේ තබා ගතහොත් මැනවයි. ඔහුට අබමල් රේණුවකවත් නිගරුවකින් තොරව පතන්නේ, එවැනි ප්‍රබුද්ධයන් එසේ නොසිතුවහොත් සංහිඳියාවට විය හැකි අන්තරාය කාරිත්වය මෙනෙහි කරමිනි.
Lakbima online 18.03.2014

Lankan fishermen ‘guarding my islands in the sun’

Allure of Kalpitiya: Is the much-hyped tourism project working?
View(s):

KALPITIYA – Goats, donkeys, men, women and school children roaming about freely in Kalpitiya, off Puttalam on Sri Lanka’s northwest coast, set the mood for a laid-back lifestyle with the newest addition being the construction of the road leading upto Palavi that is landscaped with coconut lands, and other plantations including the ocean and salterns on either side on the ride to the town.
At the Kalpitiya harbour
People here may seem rustic and innocent but no; these fishermen whose lives revolve around the church risk their lives on the high seas even with a knife to their necks at the hands of their Indian counterparts and now face an added risk of losing their homes at the hands of investors eyeing the islands for hotel construction.
In an essence it is aptly said in the song “Island in the sun”, this is an island in the sun where the people have toiled since time begun, they may sail on many a seas but the shores of Kalpitiya will always be home to them.
It was in 2010 that Sri Lanka Tourism attempted to kick start the Mahinda Chinthana-sponsored Kalpitiya tourism zone project but which got hampered mainly due to opposition from the local fishermen claiming that their livelihoods would be affected and due to pressure from private individuals claiming that the lands leased out were not state property but was private lands on the islands.
Having fought for their rights today interestingly, however, the fishermen have been able to create a fear psychosis among investors and delayed commencement of the project as a result of which it was believed by many there that the people must be the reason why investors were averse to start work or lease out lands on the islands.

With no clear indication of how many fishermen live on these islands, a rough estimate by the local authorities indicate that at least 800 of them were immigrants mainly from Negombo and would settle on these islands in a bid to catch fish and later migrate to Trincomalee for the next catch.
Local authorities also claim that it would be difficult to ascertain who the real fishermen are since some were immigrants and others were small time operators and still others were engaged both in fishing and other forms of activities for their livelihood.
Wither development

The sorry sight of these people add to the task of increasing development on these islands since local authorities were keen on getting adequate schools and teacher facilities for the school children on these islands in addition for the need for water and electricity. With a dearth of these facilities it was difficult to ascertain as to how these people would be involved in the entire development process.
Local officials said they have requested the authorities to assist in the process by providing an adequate number of teachers for these schools and provide them with an additional allowance for working in these difficult areas.

A hotel in Kalpitiya
People also state that they were unable to obtain proper water on the islands and that in most instances the island residents would dig a small well where they would get a small quantity of pure water after which it would be salty as a result they would have to close it up and dig another one and this pattern would continue, they stated.
On the other hand, the people were also in need of adequate healthcare facilities for which the human resources was wanting. In this regard, the local authorities had commenced mobile healthcare units however; this would also prove inadequate since there was a dearth of required number of staff.
Most fishermen claim tourism can take its own place in this area but they need to thrive as well and in this regard, today they have a broader outlook towards this concept.
Ippantivu Islands St. Sebastian Annawasala Fishermen’s Chairman M.K.M. Hughman Fernando said in an interview that though tourism was important they were however, not ready to give up their rights as fishermen.
On the other hand, they want their rights to be protected so that development for tourism and development of the area could occur alongside each other in addition to allowing the local fishermen to carry out their activities unhindered, he explained.Tourism in their lives
Talawila Parish Priest Fr. Pious Fernando also speaking with the Business Times echoed similar sentiments when he explained that these people need to be developed with the adequate knowledge and facilities and should be provided the right awareness after which they could be made to understand the importance of tourism.
Fr. Pious Fernando
In this regard, it was evident that the people were able to today fathom out that development in terms of tourism would not hinder their progress but would be carried out side by side along with their own work and now they demand only for some space on the islands for them to live and carry out their activities.
But in this regard, the investors have faced a new roadblock since the fishermen have demanded space on the islands in which they too want to construct their own hotels. At a recently held meeting in Colombo with the tourism authorities, investors, fishermen and the church, all parties agreed to allocate 10 acres of land on Ippantivu island but the location was another problem since both parties want the same area.
Area observers however observe that this system would mean that the fishermen would be zoned into areas on the island but without proper ownership it would be difficult to ascertain who would be allowed on these islands especially since immigrant fishermen would also be travelling to these areas. Moreover, a number of unanswered questions remained as to how the next generations could claim ownership on these lands and in this regard, it was pointed out that proper regulation would be required.
Hughman Fernando
Mr. Hughman Fernando believes that only fishermen should be provided lands on these islands but it would be interesting to find out what would happen to the next generations that would not be involved in the fishing industry and where they would be set up or live in the future since they do not have clear titles or ownership to these areas.
Similarly, 140 acres has been allocated for fishermen on the Uchchamunai island that has approximately 1500 acres, but they had not reached agreement on how these lands would be zoned out to the fishermen, Holy Cross Church Kalpitiya Parish Priest Fr. Michael Fernando also present at the (Colombo) meeting said in a telephone interview with the Business Times.
He noted that the government and investors had agreed to amicably settle the issues raised by the fishermen in terms of non-relocation and acceptance of these people and their fishing activities on these islands.
However, Fr. Fernando observed that the system was very slow and in this regard reaching a final solution to these issues would always take time.
“What I am seeing is that if this area can be developed with tourism, through that development our people’s livelihoods also should be developed – that means we are not destroying our area – if the government wants to develop this area they can develop our people as well,” Fr. Fernando explained.
Church authorities have been informed that concepts similar to the Maldivian idea was mooted for the development of the project on these island, however, though it was clear that they were not clearly aware of this they still would oppose it since they believe it would create a cultural setback.
In the Maldives the concept of island tourism means that the locals would travel to these islands only for work purposes from the mainland however, this would not happen here.
“At the moment what we are saying is that if the government wants to launch the programme then do justice to the people,” Fr. Fernando said.
Kalpitiya residents serving in hotels
With the changing landscape and pattern of life, the residents have already been employed in nearby hotels established by Sri Lankans. In this regard, the fishermen are not averse to their locals joining the tourism industry.
Rohitha Priyantha
In fact they point out that since they have a very tough life and with those students who are now passing out of school with an ordinary level qualification they believe these hotels would provide the right ground for them to obtain a regular job.
However, they themselves believe they were not cut out for these jobs since they would not like to work as slaves under a master as they were master of their own job and were free to sail the seas to catch fish whenever they wanted to.
But with the need for adequate education they believe authorities need to ensure that their lives were provided the right development with schools equipped with facilities to ensure that they were able to study upto their advanced level.
On the other hand, the situation has become very difficult that they need to send their children to schools in Chilaw and if parents find it difficult to meet up with the costs of travel and education they would not do so as a result of which these youth become part of the everyday life of Kalpitiya with no progress.
One fishermen, Shiran Fernando who would sail for about 15 days on the high seas said he had in fact obtained a guide’s licence but believed it was difficult to work as a slave under their masters since they were not used to this new life.
Fishermen of Kalpitiya
These fishermen are no ordinary people living on a part of the Sri Lankan island crying out blue murder every time they fear their homes and livelihoods would be taken away from them. On the other they were the people fighting on the battle front engaged in a war with the Tamil Tiger rebels who were engaged in terror tactics at the height of the war prior to the last one that concluded in 2009.
These fisherfolk have been serving the people by protecting these islands and even tipping off the army or police should the rebels infringe on their areas. In this respect, they believe it is their right to have access to these islands uninterrupted since they had guarded it with their own life fighting their own battles on the borders of the war and now they were ready to face this new battle and would not easily sacrifice their sweat and blood to some investors wanting to cash in on the virgin beauty that is Kalpitiya.
But now with the tide turning in their favour and who might be the tamed party to the talks, is it the investor who now understands that they would be taking away the livelihoods of these people or the fisherfolk who now understand that tourism is a must if they want development for the future of their children? There is hope on the horizon.
Kalpitiya tourism zone
During the discussions Mr. Hughman Fernando said that they were also surprised to find that the island of Ippantivu was actually held by a private individual with the seal of King Edward VII that was later sold to two parties and which the government gazetted.
But interestingly, the court case was said to be going in favour of the government that claimed this property was part of state land and was currently in the Court of Appeal, as stated by Sri Lanka Tourism.
Authorities point out that when these kinds of cases come up other investors would also be looking at these and there the investment is a “risk management exercise” as it was believed that if the neighbouring land could have issues they were not confident if it could not affect them as well.
In this regard, Sri Lanka Tourism authorities explained that the Indian investor, Qube Lanka, on the Ippantivu island was awaiting a decision by the courts to commence work.
Meanwhile, the second investor ‘Let’s Travel’, a local firm, was awaiting approval from the environmental and local authorities that had taken a number of years for the construction of water bungalows on the ocean connected by bridges to the island of Uchchamunai.
However, Mr. Hughman Fernando claimed this could not be allowed since it could impact on their livelihood since some of their fishermen were still found to be fishing on the Kalpitiya lagoon area in which this particular hotel project was to commence. Currently, there are 22 islands in Kalpitiya out of which 14 were to be initially leased out; that was then reduced to nine to be leased out by the government. Of these 14 nine are totally state and five were private and state lands.
The project on hold as stated by the government tourism website indicates it was to develop a proposed zone on these 14 islands that had low or very low level or inadequate infrastructure with improvements said to be carried out on a priority basis. Initially, when proposals were called investors applied but the Treasury at the time stalled the project midway after six investors had already gained cabinet approval. This was left unexplained while some industry analysts believe it was done to avert a possible chaotic situation that would have allowed for haphazard development and an influx of investors into a zone disrupting normal daily life of the people.
However, five years later the state and people are grappling with the issues pertaining to the same problems but were today on a better and more clear-minded footing able to comprehend the issues at hand and now reaching a common ground.
Sri Lanka Tourism wants the project to have a proper jetty and boat service operated by the private sector, however, the locals were averse to this as well.
In fact, one local fisherman we spoke to who is also the Chairman of the St. Sebastian’s Fishermen’s Association Rohitha Priyantha of Kandakuliya Kudawa said that recently they faced the problem of a new boat service operated by a private individual with full amenities to attract tourists.
However, this new boat service was disrupted by them since it would affect their livelihood as they were engaged in transporting tourists and locals on their fishing boats that lacked all these amenities.
He gleefully and confidently applauded their efforts of moving them out through the use of local authorities and influential politicians stating that they would not allow any outsiders to come here and operate boat services apart from them.
So the problem persists, and it is at these instances it could be understood that the locals were still averse to changes in their lives not knowing that high spending prospective tourists would require these services. In this regard, it is a tall order for the state, industry, the people and the church to bring abo
State land or private?Who can claim ownership is questionable but now documents have been found to state that on the Ippantivu island a private individual had bought land from the state.It was found in documents produced at recent court proceedings indicating that under the seal of King Edward VII, 23 acres of land on Ippantivu Island was sold at a cost of Rs.240 to Segu Ibrahim Naina in 1906.Now it has to be ascertained whether the islanders could claim ownership as they actually state.

Hoteliers held to ransom
While some villagers have fought tooth and nail to save the islands, it was interesting to find out that today others were looking at making a fast buck by extracting ransoms from hoteliers.
How this happens was explained by a concerned fisherman, who said that some villagers had told the hoteliers now entering the area to pay them ‘some amount’ (kappan or extortion money) in order to prevent the fishermen from creating problems.
In this manner, these parties had extracted money from hoteliers and were able to ‘shut the mouths’ of small fishermen. However, local authorities had raised this issue and had brought a halt to these nefarious activities.
TIMELINE
2010 – Fourteen out of 22 islands in Kalpitiya offered for investor ownership on a 33-year lease.
2011 January – Treasury tells short-listed parties and industry of plans to go for unsolicited bids of 12 of 14 islands at Kalpitiya for 99 year leases.
2011 February – Procurement committee rejects all six parties recommenced by the Technical Evaluation Committee
2012 Government to lease out only 10 islands

Small- timers warn of looming problems
A few fishermen that had just come ashore told the Business Times how a hotel still under construction would be a threat to their business.
It was pointed out that they would not be able to access the beach and on the other hand even their “wadiyas” would be requested to leave the shores as it was directly facing the beach and the hotel, said Francis Wasantha.
Another fisherman Sanath Sanjiva said “If we are asked to leave we will have to go.”
In fact, these people now want a decent ferry service to be operated for which a small area has been allocated but no work has commenced. The request was made by the fishermen last year.
Clashing with visitors
Some of the fishermen had come face to face with the tourists impacting on their lives when they were confronted with a head on clash with these visitors.
It was stated that some argument had arisen between the tourists and the locals in the area that had culminated in clashes between the two parties.
Meanwhile, in another instance a female tourist had entered a church prior to the morning service when a single local fisherman was readying the place with gospel music.
The female tourist irked by the sound had shouted at the guy and stated that she was disturbed.
Such tension is prevalent in the area and as a result these fishermen are averse to them coming here.

Project concerns
Industry analysts who were part of the project believe that the main reason for stalling the project was due to huge infrastructure development costs, undercutting by interested parties including some countries.
The area considered under developed is expected to be a catalyst for the North Western area and the significance of this particular area is that one could enjoy whale and dolphin watching in addition to having access to wildlife park Wilpattu and historical sites like Anuradhapura and Mannar.
It was believed that some countries wanted to sabotage the development project although it remained unclear as to what the real reasons were.
Under the original plan the state had promised to construct at least 800 houses for the people and create a proper fishing village with water and sanitation. However, it was clear that the residents on the islands and in Kalpitiya had opposed these moves A critical issue was the sale of state lands to local investors at high prices by villages using forged deeds.
It is believed that it was mainly the big ‘mudalalis’ with a number of boats and trawlers who were not interested in the tourism development work getting off the ground.
Analysts observe that it was sad how the court cases at certain instances were mollycoddled even by the lawyers as it involves large amounts of money in the long run.
Initially it was decided that through a social responsibility fund five per cent of the total project value was conditional to lease the land and which would be used for infrastructure development.
One analyst pointed out that a lot of people have vested interests due to which it was causing delays.
With hotels dotting the Kalpitiya area it would seem that no plan was in place since now everything would be haphazardly carried out.
Moreover, there needs to be adequate marketing of the country and the Kalpitiya zone in a bid to become attractive for investors.
Tourists create sorry sight!
Kalpitiya residents claim that tourists visiting these areas were quite a sorry sight who were mainly riding on bicycles, camping on the beach in their hired “Dimo Battas” or tents and eating ‘roti’ from way-side boutiques.
Some tourists were said to travel in Dimo Batta vehicles and set up camp on the beach while others would use a tent to get rest while on holiday.
It was found that in this regard, most of the visitors were unlikely to stay in hotels and would just eat ‘roti’ from small restaurants found in the area.
In fact, it was learnt that some would even refuse to pay a mere Rs.200 for a ride in a three-wheeler.
Locating lost fishermen
The Ippantivu island leased out by the government to an Indian investor ran into problems with the local fishermen who refused to be displaced.
During the recent round of discussions between the authorities, investor, fishermen and the church it was stated that 10 acres of land on this island would be allocated to these people.
However, now a problem has arisen since the limestone found in the area that is centrally located close to a centuries’ old church is being demanded by these people, which is also the same location that the hotelier wishes to set up shop.
On this issue, the parties are facing a problem and the local fishermen opine that if they were given this particular area it would be easy to go off to sea in addition to the fact that it was a prime location for construction work.
Moreover, the old church would be renovated in the future with regular church activities conducted in the future once relocation occurs on the island.